شعری از شبنم آذر

شعر زیبایی بود شاعر به خوبی توانسته بود از عناصر والمان ها ی موجود کار بکشد البته وارد آشنایی زدایی از کلمات وعباراتی مثل انقلاب ویا مرگ نشدذه بود بلکهبا حفظ آنها به بیان وخلق تصویر مشغول شده بود

شعر از ساختاري برخوردار است كه نمي توان تأويل هاي چندگانه را در آن جست.. در واقع زبان و شيوه ي اجراي روايت به شكلي خلق شده كه وجود و حضور مفاهيم چندگانه را در خود يكسر رد مي كند.. اين مسئله برمي گردد به نوع نگاه مؤلف به متن و مخاطب.. خواست مؤلف در اين متن حرف اول را مي زند.. چيزي كه مؤلف مي خواهد بيان كند، بيان شده است نه چيزي كه بايد در متن خلق شود.. مؤلف موضوع خاصي را در ذهن و يا منابع حسي خود داشته كه با استفاده ي ابژه گاني از زبان، همه چيز را به سوژه ي خود ختم مي كند.. اين قضيه قبل از هر چيز باعث شده كه در پاره هايي از شعر، شعارگويي نمايان شود، چرا كه منابع حسي مؤلف بر ظرفيت هاي زباني و ذهني چيره شده اند و اين احساساتِ غليان كرده، مانع از بروز شاعرانه ي زبان شده و بيشتر به جنبه هاي مستقيمِ سخن، جولانِ حركت مي دهند.. البته بحث بر سر ارزشگذاري و خوب و بد تلقي كردن يك متن نيست.. حرف اصلي من اين است كه نبايد شعر را صرفاً براي بيان يك سخنِ خاص در نظر بگيريم، به طوريكه خواه ناخواه برچسب تاريخ مصرف بر روي آن نصب كنيم و منِ مخاطب با يك بار خواندن، لذت خود را برده و سراغ شعر بعدي بروم..
با تمام اينها و فارغ از جنبه هاي ساختاري و زباني، شعر از ضريب حسي بالايي برخوردار است و در لته اي كه مي گويد:

تنها ماندیم

و

جای تو خالی ست

تا زندگی را

به بدن های نیمه جان

بخیه کنی
-----
قدرت شعر به اوج خود مي رسد..
سخن من در جايگاه يك نظر از سوي يك مخاطب است و اميدوارم هيچ گونه سوءبرداشت و سوءتفاهمي در پي نداشته باشد!