چند شعر از داوود مالکی

1

همیشه برای بازی

زمینی هست

حتا اگر توپ نبود

ما خودمان را زمین میزنیم

2

باور کنم یا نه ؟

دهان نو شده تو را

در گذر اینهمه

سرخاب

3

کمر کش کوه

سوت قطار 

و چمدانی که از این شهر بدش می آید

4

آی آغوش مضطرب شده

کودکیم را فراموش کردم

توی دست های تو

حالا هی بگو این حس

تعلیق ندار

5

(بیاد  روزهای دربدری جنگ)

بگیر ئی نفسِ لعنتیو!

تا رُوت خاکریز شُم

تو ماهیایِ زیادی کم داری

تا به دریا بزنی

اروند!

عملیات به پلاک تو که رسید

خودشو به خواب زد.

ماهی کم داشت

که مُو شهید شدُم

دِ حالا بشمار یک  بشمار دو  بشمار سه ...

اصلن خودِ هشت

اصلن خودمه به خواب

بزنُم

به اروند

تا با ماهیاش عروس خلیج بشه

تا روُت خاکریز شَن

 بگیرئی نفس لعنتیو

خوابُم میاد!

فقط یادت باشه

پلاکُم توُ دهنِ اروند گیر کِرد

که مو   مفقود شدُم!