شعری از سمانه عابدینی

این سینه ی دیوارهای ماست

که همیشه سوراخ بوده

حتی اگر آقا محمد خان

از دروازه ی دیگری

تاج را روی سر شهر می گذاشت

پدر بزرگ گله اش را پشت همین

دروازه به گرگ داد

با شرطهایی

که هیچ خواهانی نداشت

ما کنار همین دروازه

یکجا نشین شدیم

انگار تمام راهها

به جنوب

ختم می شد

حتی وقتی به شهر رسیدیم

این میدان را

با نام مستعار

پدرم ساختند

تا مادرم به حلقه های دیگری

فکر کند

وقتی با تو در این

خیابان قدم می زنم

حرفهایمان به جای عشق

به انقلاب

می رسد

بگذار درون خانه پنهان شویم

تا چشمهایی که از سوراخ

به ما می نگرند

سرخی سینه ی دیوار را ببینند

بیا در این فرصت کوتاه

از عشق حرف بزنیم

کسی که فردا می آید

ما را به یاد نخواهد آورد