شعری از علی حاجیان زاده

بی شک این جاده ها هستند

که ما را دور سر خودشان می گردانند و

رهامان می کنند

مثلا این سایه ی بخت برگشته

سالهاست منتظر عبور رهگذری زیر این درخت چرت می زند

یا خرس کوچکی که به آسمان تبعید شده

                                      که شب های ما را تزئین کند .

و من که مدت هاست سایه ام فراموش کرده

به جاده هایی فکر می کنم

که همچون باد سایه ها را به این سو و آن سو پرتاب کرده اند

به خیابانی

که پشت در افتاده

                 و مرا به هیچ کجا نمی رساند .