داستانی از بهروز پورعلی

شروعش هر روزه. هر روز که بیدار میشم. هنوز دارم تو رختخواب غلت میزنم که میاد. نمیدونم ساعت چند بیدار میشه که همیشه با صورت اصلاح کرده و موی ژل زده پشت در خونه ست. اگه بخوام بگم تاریخ خاصی داره، مثلا هر هفته دوشنبه میاد یا اینکه هیجدهم هر ماه، دروغ گفتم. آره، هر روز میاد. نمیدونم روز برای اون از کِی شروع میشه،برای خودم از وقتی شروع میشه که از خواب بیدار شم. حالا بگو 5 صبح یا 2 بعد از ظهر.

باور نمیکنید، ولی رئیس شعبه هم دیگه به من کاری نداره، نه برام غیبت رد میکنه، نه منو توبیخ میکنه، نه...

حتی چند وقت پیش در گزارشی که برای اداره­ی کل فرستاد از عملکرد من تقدیر کرد.

 در متن گزارش اومده بود: خواهشمندم از آقای لنگریان به دلیل بی نظمی­های مکرر، تداوم و توسعه­ی آن، تلاش در جهت بسط مفهوم بی نظمی در اذهان دیگر همکاران، روشن کردن رابطه­ی بی نظمی با موفقیت و چاپ کتاب ارزشمند " 110 راه غلبه بر نظم "، تقدیر و تشکری شایسته­ی ایشان به عمل آید. در مراسمی که اداره­ی کل برام گرفته بود ازمن دعوت شد تا چند دقیقه­ای در مورد راههای رسیدن به بی­نظمی و پیشگیری از نظم صحبت کنم.

 هنوز صحبتم رو شروع نکرده بودم که دیدم با صورت اصلاح کرده و موی ژل زده، میکروفن رو از دستم گرفته و داره به جای من صحبت می­کنه. اگه بخوام بگم می دونستم میاد اونجا، دروغ گفتم. همیشه همینطوریه، بدون اینکه خودت بدونی یا بخوای. همیشه همونجاییه که باید باشه.

 غرق صحبتاش شده بودم که با صدای تشویق همکارها به خودم اومدم. جایزه رو از دست رئیس گرفتم و اومدم پائین.