شعری از سعید نوراللهی و شعری از بهرام خسروی

(سعید نوراللهی)

عصر خسته ­ام

باز به غروب تكيه مي دهد

به شب.

من اما به اين تنهايي زنجيري

بر دامنه­ ي خشك الوند تكيه داده ام.

باران كه از درياي سياه سر ريز كند

گرازها مرا تكه تكه مي كنند.

مي فهميد كه عصر خسته اي دارم

تكيه داده بر غروب هاي بي اعتبار

بي اعتبار مثل ترك­هاي ارگ بم.

تكيه داده ام به نسل منقرضم

به پدر بزرگي كه مرا به ارث گذاشت

با خنجري هميشه در پهلو و

فريادي خاموش

و ايواني كه فقط به ديوار ترك ­دارش خوش بوديم.

ايوان رو به سقوط را

به كوه پناه مي برم

هواي سر ريز درياي سياه به سرم زده

گرازها در كمين و

تو از من انقراض را

به ارث خواهي برد...!

---------------------------------------

(بهرام خسروی)