شعری از سهیل نصرتی

با اینکه دوزیست نبودیم

ناخواسته ناخدای لنج های بی برگشت شدیم

وقتی دلمان بی گدار به دریا زد

موج ها برای بردنمان

پابوس آمدند

این همه سال موج ها خودشان را به در و دیوار کوبیدند

اما کسی زبان دریا را نفهمید

هیچ کس سوال نکرد

بطری ها از کجا می آیند

ندانستیم وقتی طوفانی غارتگر

شکم دریا را خالی کند

ماهیان مرده را خواهد خورد

از لنج های ماهیگیران

حالا هر روز هزار سوال عجیب از آب در می آید

با سر خدا

ما چیزی از آب نخواهیم فهمید

خاک که جای خود دارد

همان طور که نفهمیدیم گداها از گرسنگی

چرا به هر دری می زنند