شعری از نادر سهرابی

از کارکردهای زبانی این شعر لذت بردم و معتقدم این کارکردها در سطحی فراتر و پخته تر از بازی های زبانی متداول اند و پشتوانه ی دستور زبانی منطقی تری دارند . مثل قائل شدن وجه وصفی برای قیود در :
دهانِ طبق معمول
زبانِ آخرین بار
که اگرچه کمی نامتعارف به نظر می رسد ولی درحقیقت یکی از کارکردهایی که قیود دارند پذیرفتن نقش وصفی است و در ادبیات ما هم پیشینه دارد و اتفاقا حتی در زبان روزمره هم بی آنکه متوجه باشیم در موارد بسیاری از آن استفاده می کنیم مثلا در ( باران نم نم ) نم نم قید کیفیت است که نقش صفت گرفته .

اما کاکرد زبانی در سطر
رفته بودم از حرفهای پنجره بی پرده گی کنم
و
میخواستند ببینند چند نفرند برای سحر کردن صبر
که هر دو از یک مقوله اند و از ظرفیت افعال مرکب برای توسعه ی حوزه ی معنایی استفاده کرده اند ،
به نظر می رسد با در نظر گرفتن ساختارهای زبانی سطرهای ماقبل و مابعد خود کمی غریب افتاده اند . شاید این شعر فضاهای پرداخت شده ی زبانی بیشتری می طلبید .
و
برخی واژه ها هم در این شعر هستند که نبونشان کمک بیشتری به شعریت اثر می کند مثل ( حضور ) در :
نردبان با حضور این همه پله / سر از کار آسمان در نیاورد