سه شعر از آزاده دواچی

1

می توانم از ایوانی ساده

افتادن برگهایی را ببینم

که هرگز سبز نبوده اند

و به رؤیایی بهاری دل بسته اند

که تنها ترانه اش را

از فضای خاردار نفسها شنیده است

 2

شاید بشود از همین حیاط کوچک

که از باغهای همسایه سبزتر است

 اقامه جاده هایی را دید

که در افق پیروانشان

با خطوطی موازی جدا می شوند

3

همه چیز را هاشور زدم

و با مشتی گره کرده

از تلافی دقیقه ها

می خواهم آرام بروند

راهی باید باشد

تا سکوت کرد

و به ظلمت آسمان خیره شد

----------------------------

بی نام

وقتی قرار است

کلمه را از این سطر بیرون کنی

وقتی قرار است

هول نشوی

 و با چشمهای تا به تا

زل بزنی به تصویر ماتی

و مدام و پیوسته دروغ بگویی

شاید بهتر باشد

نامت را هم عوض  کنی

فامیلت را بگذاری کناری

و آرام به رویاهای نیمه تمامت بخندی

می دانی ،

زندگی همه اش همین است

از اول شروع کنی

واصلا  به آخر نرسی

----------------------

ضیافت

با صدایی دعوتم می کنی

شاید کمی خسته

به مهمانیی به میزبانی خودت

که تنها مهمانش منم

نمی دانستی انسان شدن

مهمانی ندارد

نمی دانستی که این روزها

می شود خیلی زود به ماه سفر کرد

می شود در جهان چرخی زد

و راحت

عجایب هفت گانه را دید

و یا صدای یک بمب را شنید

که در فاصله ای  نزدیک

منهدم می شود

حتی برایت مهم نبود

اگر دو کودک آن طرف تر

از ترس بشقاب های ماهواره

تیله هایشان را رها کنند

و یا مادران زیر سایه نخلها ی سوخته

برای فرزندانشان هله بکشند

هیچ کدام برایت مهم نبود

تنها همین ساعت هسته ای را به دستت کردی

برای خودمان کف مرتبی زدی

به سلامتی شمعی

که برای این ضیافت روشن بود

نداسنتی که من مهمان خوبی نیستم

مخصوصا وقتی که از صدای تو خسته

زیر دراز ترین پل جهان

ستاره ها را بشمرم