شعر شبانه 2 احمد شاملو به زبان کردی: بابک صحرانورد

این شعر در سایت "هه لویست" منتشر شده است

مرجه ترجمه ی شعر شاملو

دوستش مي دارم
چرا كه مي شناسمش،
به دو ستي و يگانگي.
- شهر
همه بيگانگي و عداوت است.-
هنگامي كه دستان مهربانش را به دست مي گيرم
تنهائي غم انگيزش را در مي يابم.
اندوهش غروبي دلگير است
در غربت و تنهايي.
همچنان كه شاديش
طلوع همه آفتاب هاست
و صبحانه
و نان گرم،
و پنجره ئي
كه صبحگا هان
به هواي پاك
گشوده مي شود،
وطراوت شمعداني ها
در پاشويه حوض.
***
چشمه ئي،
پروانه ئي، وگلي كوچك
از شادي
سر شارش مي كند
و ياس معصو مانه
از اندوهي
 گران بارش:
اين كه بامداد او، ديري است
تا شعري نسروده است.

چندان كه بگويم
«ـ امشب شعري خواهم نوشت»
با لباني متبسم به خوابي آرام فرو ميرود
چنان چون سنگي
كه به درياچه ئي
و بودا
كه به نيروانا.

و در اين هنگام
دختركي خردسال را ماند
كه عروسك محبوبش را
تنگ در آغوش گرفته باشد.
اگر بگويم كه سعادت
حادثه ئي است بر اساس اشتباهي؛
اندوه سرا پايش رادر بر مي گيرد
چنان چون درياچه ئي
كه سنگي را
ونيروانا
كه بودا را.

چرا كه سعادت را.
جز در قلمرو عشق باز نشناخته است
عشقي كه
به جز تفاهمي آشكار
نيست.
بر چهره زندگاني من
كه بر آن
هر شيار
از اندوهي جانكاه حكايتي مي كند
آيدا!
لبخند آمرزشي است.
نخست
دير زماني در او نگريستم
چندان كه،چون نظري از وي باز گرفتم
درپيرامون من
همه چيزي
به هيات او در آمده بود.
آنگاه دانستم كه مراديگر
از او گزير نيست

شه وانه ی 2

 خۆشم ئه وێت

چوونکه ده یناسم

                      به هه ڤاڵی و تاقانه یی،

 - شار

 هه موو نامۆیی و دژ مه نایه تییه .-

 ئه و کاتێ که ده سه دڵۆڤانه که ی  به ده سمه وه ئه گرم

له ته نیاییه خه م بزوێنه که ی  تێئه گه م .

 په ژاره که ی

                  ڕۆژ په رێکی دڵگرانه

                                              له دووره وڵاتی و بێ که سی دا

 هه روا که خۆشییه که ی

هه ڵاتنی ته واوی هه تاوه کانه

و ناشتا

و نامی گه رم،

و په نجه ره ێک

                     که به یانیان

 ا هه وای خاوێن

ئه کرێته وه،

و ته ر چکی گوڵه شه مانییه کان

                                        له پاشۆره ی حه وز.

 کانیاوێک

په پووله ێک و گوڵێکی چکۆله

له خۆشیدا

           دارماڵی ئه کات .

و بێ هیوایی بێ گوناهانه

                               له په ژاره ێک

                                                 گران باری ئه کات:

 ئه مه ی که "بامداد" ی ئه و ، زۆر وه خته

هۆزانێکی نه هۆینوه .

 ئه ونه که بڵێم

                 " ئه مشه و هه ڵبه ستێک ئه ڵێم."

 به لێوانێکی بزه داره وه خه ونێکی هێمن دای ئه گرێت

 هه ر وه کوو به ردێ

که به زرێبارێ

و بووداش

                به نێریڤانا.

 و له م کاته دا

                 هاوچه شنی کیژێکی نێرمنداله

 که بووکه دڵخوازه که ی

                               توند و سه خت له ئامێزی گرتبێت.

 ئه گه ره کوو بڵێم که به خته وه ری

                                            ڕووداوێکه که له بناخه وه هه ڵه یه ،

 مه راق

          سه ر تا پێ ی دا ئه گرێت .

هه روه ک زرێبارێ

                         که به ردێک و

نێریڤاناش

             که نوودا .

 چوونکا خۆشنه ختی

         له غه یری قه ڵه مڕه وی  ئه وین دا، له هیچ جێ نه ی نا سراوه ته وه

ئه وینێ که          

              به ر له لێک گه یشتنێکی ئاشکرا نییه

 له سه ر ڕواڵه تی ژیانی من

که له سه ر ئه و

         هه ر ده رزێک

                   له په ژاره ێکی دڵته زێن باس ئه کات.

ئایدا!

لێوه خه نه ێکی لێ خۆش بوووه

له سه ره تا

زۆر ده م له وم ڕوانیوه

ئه ونه که ، هه روه ک نیگایه ک لێم وه ر گرته وه

 له ده وروبه ری من

                  هه موشتێک

                      به بیچمی ئه و ده ر هاتووه

 ئه و ساته ئاگادار بووم که ئێتر من

                                            له ئه و

                                                هه ڵاتنم نییه .