دو شعر از علی اسداللهی

سلام علی عزیز
ممنون از دعوتت
خواندم
برای حرف زدن
اگر حرفی بود
بازمیگردم
موفق باشی همچون قبل

جفت شعرات مثل همیش عالی بود . ولی شعر اولی و کاملا باهاش مواجه شدم . انگار یه جورایی حرف دل منه .....

درود
باز هم شعر های زیبایی خواندم علی جان.
برایم جالب بود که از نظر مفهوم این دو شعر در تضاد هم بودند و به نظرم بهتر بود دومی را اول می آوردی و اولی را دوم!
این چندمین شعر یست که از راه خانه تا اداره ات می گویی ....انگار شاعرانگی زیادی دارد!
شعر اول امید به زندگی را فریاد می زند که البته تمامن به دنبال این است که از کلیشه گویی جدا شود
و شعر دوم زندگی سخت و بی حوصله بودن را نشان می دهد که پیامبری هم دیگر او را راضی به ادامه حیات نمی کند.
شاعر در شعر اول آگاهانه از حروف ربط استفاده می کند که برای تکه تکه کردن موضوعات هر بند مناسب واقع می شود
آب و برق در کنار سیل و صاعقه زیبا بود.
درین سطر "(به جای اشک ریختن بر پیانویی) به جای "بر" اگر ، "برای" بیاید بهتر است یا اگر خواسته ی شاعر ضربه زدن به کلید پیانوست باید زمان فعل "عادت کرده" را تغییر دهد چرا که کمی غیر قابل لمس است ... مثلن: (روزی به عنکبوتهای سمساری عادت خواهد کرد)
تشخیص چشم آمبولانس عالی ست. این قسمت را اینگونه می خواندم بهتر بود :
(بعد نعره ای بزن از خوشحالی
چرا که کوک حنجره ات هنوز تمام نشده
قلبت از تکرار حرفهای خونینش
به لکنت نیفتاده
و هیچ پزشکی نگفته
چشمهایت را ببندی
تا کمی رو انداز سفیدت را بالاتر بکشد...)
بعد از برو خدا را شکر کن علامت تعجب بر شعاری نشدن مضمون پافشاری می کند.
تصعید در آمبولانس و قناره در اتوبوس بسیار شاهکار بود.. (ایهام ناخواسته ی بی حالت هم جالب از آب درآمد)
از پیانیست به تایپیست ....و وجود یک خط درمیان بخاری تفکر بکری ست...
(نعره ای بزن از خوشحالی) دو بار آمده برای تاکید بیشتر و مهمتر در انسجام کلام.. و همین طور در شعر بعدی هم این نکته دیده می شود..
در آخر به فتح زندگی معمولی فرا می خواند که عین جنگ به تصویر کشیده می شود که البته می توانست به جای صندلی به ایستادن اشاره می کرد چرا که ارجایی زیرکانه ای هم به مشت پیدا می کند..
به هر حال این کار آفرین دارد علی جان ..ببخشید به شعرت دست زدم ...انقدر زیبا بود که ناخواسته صورت گرفت..

شعر دوم... شعر بار دو وجهی بسیار قدرتمندی پیشرفت می کند و استعاره و نماد و تلمیح و ...به خوبی از صناعات ادبی بهره می برد..
شاعر به طور بسیار حرفه ای و متفکرانه بند های کشف شده ی ذهنش را کنار هم می چیند . اثری بی نظیر را از نظر من به دنیا می آورد..
موسی... (باز شدن دریای ترفیک)
محمد.... (رسیدن به بالای برج)
ابراهیم... (آتشسوزی و گل باران)
نوح... (بالابر شیشه ماشین)
...
پاراگراف دوم به جای فعلی خالی نیست؟
و اینکه سخت بودن این بند را متوجه نشدم: ( وقتی ابر
دکمه ی کوچکی است گوشه ی پنجره
كه با فشار يک انگشت
سيل را قطع و وصل خواهد کرد) چرا؟
علی جان جای یک نفر خالی ست درین شعر...! قبول داری؟ مثلن حرف زدن برف پاکنی که تازه کار است و نوزاد ... یا نجار اتاقک ماشین!

نمی دانی چقدر سخت است
نمی دانی
بدرود

در شعر اول بار طنزی است که در اجتماع ضدین و نقیضین کمک بزرگی به شعر کرده . که در این شعر تبدیل به طنز تلخ و گزنده ای شده .
نمود چشمگیر این طنز تلخ را در وجه شبه تشبیهاتی که اسداللهی ساخته می بینیم :
تشبیه فیش آب به رگبار
تشبیه فیش برق به صاعقه
تشبیه انگشتان دست به پاهای عنکبوت
تشبیه محیط سرد و بیروح اداره به سردخانه
و . . .
اصلا قوی ترین جنبه ی این بار طنز تلخ در همین دلداری دادن شاعر به مخاطب نهفته است . شاعر مسائل کوچک و بی اهمیتی را (مغرضانه) بزرگ جلوه می دهد تا اتفاقاً کوچک و بی اهمیت بودنشان را گوشزد کند .
بار کنایی این طنز تلخ بسیار قابل توجه است . مثل اینکه بخواهیم به کسی به خاطر داشتن چشمان لوچ دلداری بدهیم و بگوییم در عوض ابروهای قشنگی داری ! تا متوجه شود اصلاً ابرو ندارد .

در بدترین شرایط با این مسیر

به اداره ای می رسی

که از پیانیستی شکست خورده

تایپیستی موفق خواهد ساخت

و بخاریهای یک خط در میانش یعنی

هنوز

به سردخانه نرسیده ای...

jalebe...!!!

شیشه وسنگ
او مظهر عشق بود ومن مظهر ننگ
وقتی که فشردمش به اغوشم تنگ
لرزید دلش شکست ونالید که:آخ
ای شیشه چه می کنی تو در بستر سنگ!؟

همینطور داغ میشویم میخوانیمتان

درود بر تو .
علی جان خیلی عالی بود امیدوارم قلمت هیچگاه خشک نشود