نامگذاری جریانهای شعری

حميدرضا شکارسري معتقد است: در سال هاي اخير، شاهد اين هستيم بسياري از نام هايي که سعي در جريان سازي در حوزه شعر دارند، بيشتر در بداعت رويکردي تزريقي دارند تا طبيعي.

اين شاعر با بيان اينکه تب نام گذاري بر روي شعرها از سال هاي دهه 40 به اين طرف بالا گرفته است، عنوان کرد: جان هنر به بداعت و تازگي اش است و هنرمند اگر بداعت و تازگي را در خلق اثر هنري درنظر نگيرد، گويي هنر را نديده است و اصلاً امر آشنايي زدايي هنر هم از همين نگاه آب      مي خورد و ناشي مي شود. از اين رو مسأله بداعت به عنوان يک غايت نزد شاعران و هنرمندان مطرح شده. بنابراين طبيعي است که در فرايند تحقق بداعت شعر، شاعري احساس کند که سروده هايش به نامي جدا از آنچه در گستره ادبيات موجود است، نياز دارد.

 
وي در ادامه متذکر شد : ادبيات معاصر ايران متأثر از ادبيات و تفکر مدرن غرب، حرکتش را از حدود    سال هاي 1300 آغاز مي کند . طبيعي است كه طبق مدل مدرنيته طي اين تأثيرپذيري ، به خصوص در جامعه ي روشنفكري شعر ايران در آن دوران، ميل به نخبه گرايي هم به وجود مي آيد و رشد مي كند . اين جريان ادبي نخبه گرا براي اينکه خودش را از سطح معمول ادبيات بالا بکشد، به دنبال برجسته کردن فعاليت خلاق ادبي خود است و از همين روست که از نام گذاري به عنوان ابزاري براي پيشبرد مقاصدش بهره مي برد و چنانچه خود شاعران هم از اين کار پرهيز کنند، منتقدان نخبه گرا بر اين مشي و مسير تأکيد مي ورزند و در گذر زمان نام هايي را براي پديده هاي ادبي متفاوت برمي گزينند.

شکارسري در گفتگو با ايسنا، ياد آور شد: البته، نبايد اين را از نظر دور داشت که گاهي کارهاي خلاق و نام گذاري ها، برآمده از يک ضرورت ادبي - زيبايي شناختي است که در گذر زمان اتفاق مي افتد؛ اما گاهي هم اين مسأله به ميل بداعت نزد شاعر ربطي ندارد؛ بلکه بيشتر تزريقي و تعمدي به نظر     مي رسد و بايد اذعان داشت كه نام گذاري هاي جريان هاي شعري در سال هاي اخير بيشتر از اين نوع  است.

اين شاعر و منتقد افزود: مثلاً پست مدرن هاي وطني از دسته اي هستند که در تحقق خلاقيت و    نام گذاري بر روي سروده هاي شان رويکردي تزريقي دارند . در واقع پست مدرن هاي ما برخلاف جريان هاي رايج پست مدرنيستي در غرب ( كه از ايجاد كلان روايت ها ، اقتدارگرايي ها و مطلق گراييهاي روشنفكرانه و نخبه گرايانه به شدت پرهيز مي كنند )رفتار مي نمايند و به نوعي همچنان دنباله رو نخبه گرايي مدرنيستي هستند و اين مسأله هم به اعتقاد من از آن جا ناشي مي شود که ما نتوانستيم هنر مدرن را بومي کنيم و آفرينش هاي هنري را با آيين هاي سنتي خودمان در هم بياميزيم . از اين رو هنوز هم در پي طرح و تحقق آفرينش هاي ادبي مان مدام در پي برجسته سازي و تمايزطلبي هستيم.