چهار شعر از غلامرضا بروسان

1

با فلفی که طعم فراق می دهد

با دردی که فصل را نمی شناسد

با خونی که بند نمی آید

بگو چکار کنم

وقتی شادی به دم بادبادکی بند است

و غم

مرا چون سنگی

در سراشیب یک دره دنبال می کند

دلم شاخه شاتونی که باد

خونش را

به در و دیوار پاشیده است

2

با من حرف بزن
مثل یک پیراهن نارنجی با روز
مثل وقتی که ابر
صرف شستن یک سنگ می کند.
مثل وقتی که صرف همین شعر می شود
با من حرف بزن
مثل یک بازی در وسط تابستان
و به چیزی فکر نکن
و به چیزی فکر نکن
می دانم
زمین گرد است
و جاذبه
در پای درختان سیب بیشتر است.

3

رما
رما
رما
تکرار این هجاها
به عکس نیزاری در غروب شبیه است
به قطاری با دوازده واگن
که تنهایی را جا به جا می کند
به زخمی که هر روز
از کوچه ی آهن فروشان می گذرد
رما
رما
رما
برادرم وقتی مرد
بوی نفت می داد
و مادرم
عطر آخرین نوزادش را
پدرم تا کمر سوخته بود
و بوی هیچ چیز نمی داد
خواهرم با خواهرم
سیبی که از نیمه جدا شده باشد
و سال ، سال فراوانی نبود
آن ها همدیگر را با مهربانی خوردند
و سال ، سال فراوانی نبود
رما
اندوه ما آیا
برف ها را آب خواهد کرد ؟

4

حرف که می زنی انگار
سوسنی در صدایت راه می رود
حرف بزن
می خواهم صدایت را بشنوم
تو باغبان صدایت بودی
و خنده ات
دسته ی کبوتران سفیدی
که به یک باره پرواز می کنند .

تو را دوست دارم
چون صدای اذان در سپیده دم
چون راهی که به خواب منتهی می شود
تو را دوست دارم
چون آخرین بسته ی سیگاری در تبعید .