شعری از فاطمه مزبانپور

درود
چه کسی
استخوان هایم را مومیایی می کند ؟
و در ستون تسلیت روزنامه موهای زنی را
به خاک می سپارد ؟
این بخش زیبا بود..
اما هرچه پیش رفتم زیبایی های شعر خودشان را پنهان کردند..
و سر از کلیشه و شعار در آوردم..
فکر کرده ای که اگر یک شب
کابوس اینهمه اشتیاق به سراغت بیاید
دیگر دل سپردگی بیست سالگی رهایت نخواهد کرد
این چند سطر کاملن گویای این مسئله هستند..
(توضیحات زبانی مکرر )
شعر خوبی بود و
کاش تا همین جا تمام می شد:
درد کوچکی نیست
گریستن با کسی که دوستش نمی داری
و زندگی با چشم هایی که در پوستت افتاده اند
بدرود

از نظرات دوستان عزیز متشکرم