دو شعر از مجید اسطیری

از شعر اول بیش از شعر دوم لذت بردم . شاید به خاطر زمینه ی عاطفی قدرتمندی که داشت . و معتقدم وحدت حسی قدرتمند در شعر می تواند کارآمد ترین عنصر شکل دادن به ساختار شعر باشد . دکتر شفیعی کدکنی در کتاب ادوار شعر فارسی ( ص : 170) توجه به فرم و غفلت از زمینه ی عاطفی شعر را یکی از بیماری های شعر فارسی در ساله های اخیر دانسته است . و باز در همان منبع و همان صفحه ابراز می دارد که هیچ مفهومی تا صبغه ی عاطفی به خود نگیرد نمی تواند به قلمرو شعر درآید .
نقش عنصر عاطفه را در شکل گیری اثر ادبی و شکل دادن اثر ادبی نمی توان انکار کرد و باز معتقدم نمی توان وظیفه ی سنگینی که زمینه ی عاطفی بر دوش دارد را بر عهده ی بازی های زبانی و مهندسی کلمات و تناسب فرعی دیگری از این دست گذاشت و توقع نتیجه ی مطلوبی داشت .

سلام
من شعر اول رو خصوصی تر از شعر دوم می دونم و شعر دوم رو بیشتر دوست دارم.... بیشتر به خاطر توالی اتفاقهاش شاید و این که انگار مخاطب جمعیتی است از مردمانی که عاشق اند و حالا... +بار عاطفی شعر دوم رو هم بیشتر می دونم و دردمندیش رو... فکر می کنم وقتی یک شعر از رازها و نیازهای انسانی حرف میزنه دردمنده.... و درد...
لذت بردم.

درود
من شعر سوم را دوست دارم!
اصولن وقتی پای دو یا چند شعر به صفحه باز می شود
مخاطبان دست به انتخاب و گزینش می زنند
که برام جالب نیست هر چند که نمی توان از این حس فرار کرد...
هر دوشعر را خوانده بودم و فقط می خواستم بگویم که قرار بود شعر تکراری چاپ نشود و حالا....!
ساختمان شعر دوم را که از روی آگاهی بنا شده بود را می پذیرم ...و هیچ ایرادی بر آن نیست..
و اینکه شعر دوم هم از روی احساس و رها کردن درونیات خالق اثر به ثمر نشسته بود و نه فقط مهندسی ادبیاتی..
بدرود