شعری از میثم متاجی

هیچ کس

کسی را که می خواهد پیدا نمی کند

ما انسان ها یا دیر به هم می رسیم

یا آنقدر زود/که نمی فهمیم

گاهی از هم چنان دور می شویم

که فرصت تجسم را از هم می دزدیم

گاهی آنقدر نزدیک

که راه دیدن مان بسته می شود.

پس دست هایت را به من بده

که بر شانه های قوطی شناور در جوی

بادبان بکشیم

واز بیابان بگذریم.

بی خیال منطق و حرف های دیگران

که اگر اثر داشت

پس چرا عاقلان بیچارگان زمین اند؟

عقل موجود ناقصی است

که حتی برای اثبات خودش

توی سر گاوها هم پیدا می شود.

(گاوهای عزیز و دوست داشتنی

می توانید به سمت من بیایید

که کشتی ام روبراه است

یک طبقه را سند می زنم

به اسم تان

به جان خودم دروغ نمی گویم)

طعم دهان نوح از سوراخ

بطری شناورمان بیرون می زند

حتما فکر کرده زباله هایش ...

که انداخته توی جوب

(نوح را می گویم پسر خوبی است

با بدان

اگر ننشیند)

نوشیدنی مجاز می خورد

(فعلاً)

هیچ کس کسی را که می خواهد پیدا نمی کند

آیا سری پیدا می شود که رقص اعداد نداشته باشد؟

(اگر پیدا شد یک طبقه دیگر

از کشتی ام را به ناماش می کنم.)

بوی تمام نگاه ها از هندسه ی معامله

حرف می زنند.

بادبان را بکشید

بی خیال منطق و حرف های دیگران.

(مثلاً اگر بالا را عینی تر می نوشتم

چه می شد؟)

***

آدم ها مسیر هم را می برند

همیشه جایی هست برای ندیدن

و قراری که زباله می شود

مثل شیشه های برنده

توی چشم مادرم

زمین مادر من است/پیر و فرسوده

مادری که فقط یک بار مرا به دنیا می آورد

روی سفره قبرم سبزی تازه می کارد

پس اگر پارو بزنند این ملوانان

و از کریستف کلمب بگذرند

بهشت را زیر پای مادرم می بینم

(راست اش مادرم مدتی است

به زیر پاهاش مشکوک شده

وقتی سبزه و گل روی سرش رشد می کند پس چرا بهشت...؟)

***

بوق ها از همه چیز عبور می کنند

در تلاطم آدم های مواج پیاده رو

که بسته های کار را به خانه می برند

بوق ها از همه چیز عبور می کنند

و سوت قطارها

سهم کسانی است که بیرون شهر به سر می برند

چقدر دلم برای راننده های قطار تنگ شده

این مجازات دریانوردی

وقتی که بادبان بر تن بطری کشیده ای

سفری بی منتها درمارپیچ شهر اغاز می شود

چقدر دلم برای کسانی که ندارم تنگ شده

سال هاست ندیدم شان

چون که هیچ کس

کسی را که می خواهد پیدا نمی کند.