دو شعر از تیرداد راد

نه اين كه از مقايسه ي زلزله ي بم و دهها هزار كشته با لاس زدن او با تن سفيدش در بغل يك نامحرم ناراحت و عصباني باشم نه والله ! نكته اين جاست كه اساسن چرا اين دو با هم مقابله داده شده اند ؟ سنتي ها لابد دنبال وجه شبهي مي گردند يا نوع علاقه اي يا ... اما امروزي ترها هم بالاخره دنبال نوعي تداعي يا رابطه ي ساختاري يا حتي موسيقايي بايد باشند كه شعر از پراكنده گويي نجات يابد و به جاي وهم و خيال بافي به سمت تخيل حركت كند . از سوي ديگر زبان در اين شعر بين زبان معيار و محاوره سرگردان مانده است . اين نوسان زباني به نظر نمي رسد عمدي باشد .
شعر دوم ؟ ... تا بعد !

minevisam khob bod ama... ... movafagh bashi tirdad jan

سلام بر تير داد راد اشعارتان را خواندم دقيقن بومي فضاي ذهن شماست فضاي كار اول كاملن ايستاتيك است يعني در سير قابل برگشت راوي در نمايي عقل شعر است مفاهيم سعي در كنار هماني
هم قرار دارند زباني ساده و روان شعر دوم را آفريننده مي دانم بازگوي يك فضا سر باز كه هر گزاره فضاي ايماژيك اثر را چند برابر مي كندسر باز سمبل روياي راوي است كه او مجبور مي كند كه در خدمت سر نوشت قرار گيرد زبان داراي گيرايي خاصي است
در نوع خود راوي در سياه نمايي تلاش بسزايي كرد
ولي قسمت پاياني فكر مي كرد متفاوت تمام شود تا قدرت گزاره هاي بالا حفظ كند
و بخار روی ِ شیشه ها

جاده ای که دور می شود

بر سیم های ِ ارتباط کلاغ نشسته است

رویای ِ سر بازی گمشده

دست می کشم

ها می کنم

اين قسمت كار را دوست د اشتم در هر حال موفق باشي خوشحال ميشوم به من سر بزني