میگوئل ، آه میگوئل

وقتی رضا می خواد منو گول بزنه من ناراحت میشم . وقتی قرص می خوره می فهمم که منو دوس نداره . می فهمم که می خواد من نباشم . اون حتی می خواد منو بیرون کنه . اما زود همه چیزوخط خطی خط خطی ...

من خیلی به رضا گفتم که بوی چارشنبه نمیاد اما اون عین خیالش نبود . فقط به این فکر می کرد که بره سر قرار . توی پیاده روهای شلوغ طوری راه می رفت که پاش حتما روی شیارای بین موزائیکا قرار بگیره . تا سقوط نکنه . مث یه بندباز .

می دونست من مهتاب رودوس ندارم .نه مهتاب رو نه پروانه رو . سعی می کرد خوشحالیشو پنهون کنه تا من ناراحت نشم . تا فکر نکنه داره به قدیمی ترین دوستش خیانت می کنه . وقتی به مهتاب فکر می کرد فکراش ابر میشدن و طوری از کنار من رد میشدن که به من برخورد نکنن. اما کار سختیه . خونه ی من خیلی کوچیکه و من هر روز دارم بزرگتر میشم .

 من ناراحت میشدم رضا بهم میگفت به خاطر پروانه ی مهتاب داره میره پیشش . اما من می دونستم که این طوری نیس . اون داشت می رفت اونجا تا منو فراموش کنه . تا من همین تو بمیرم . کوچیک بشم و کوچیک بشم و هیچی بشم . منم ناراحت میشدم . وقتی ناراحت میشم زور می زنم و منقبض میشم . بعد کله ی رضا رو پر از بخار می کنم .

نمی دونم اون روز من از چی ناراحت بودم ، اما حسابی منقبض شده بودم و لبام رو روی هم فشار می دادم . رضا دو تا قرص مسکن انداخت بالا و بعد نشست روی یه نیمکت توی حیاط دانشگاه . همون جا یه دختر رو دید که روی نیمکت اون طرف حیاط راست نشسته بود و کف دستاش رو محکم فشار می داد روی شقیقه هاش . بهم گفت : " هی میگوئل ، اینونگاه کن . "

من بغض کرده بودم . گفتم : " الآنه که شقیقه هاش منفجر بشه ."

کلاسا شروع شده بودن اما ما همین طور نشسته بودیم . خیلی ها رد شدن و به دختره نگاه کردن و خندیدن . اما یه ربع بعدش اون آروم دستاشو  پایین آورد ، چشماشو باز کرد و پا شد رفت . من خودم دیدم که تو این یه ربع اون پروانه ی بزرگ بنفش که خالای سبز داشت چقدر محکم توی سر اون دختر بال می زد و گردوخاک به پا می کرد .

من لبام رو محکم روی هم فشار دادم و زور زدم . رضا گفت : " میگوئل تو رو آروم بگیر . دیدیش ؟ خیلی جالب بود . اون پروانه رو توی سرش دیدی ؟ " من از همون لحظه احساس کردم که داره یه اتفاق تازه توی زندگی رضا می افته . خوشم نیومد . بیشتر منقبض شدم و بدنم شروع کرد به لرزیدن . جمجمه ی رضا پر از بخار شد و اون چشماشو بست . چند دقیقه که همون جا نشست ابرای بارونی روی بدنم باریدن و من کم کم خوابم برد .

فرداش رضا رفت دنبال این که بفهمه دختره اسمش چیه ، چه رشته ای می خونه و شماره ش رو گیر بیاره  . من دلم گرفته بود و هی خودمو سفت می کردم . رضا می گفت : " به خاطر اون پروانه ی بنفش که توی کله ش بود اسمشو میذاریم پروانه . موافقی میگوئل ؟ "

من هیچی نمی گفتم چون بغض راه گلومو بسته بود . فقط بیشتر منقبض می شدم و رضا هم بیشتر مسکن می خورد . می دونست که من نمی خوام یه دوست جدید پیدا کنه . هی منو صدا می زد : " میگوئل ، میگوئل چته ؟ از چی ناراحتی ؟ من و تو که همیشه با همیم . تو که جایی نداری بری . از اون پروانه خوشت نیومد ؟ اصلا شاید باهاش دوست شدی . "

اون شبی که رضا با ترس شماره ی مهتاب رو می گرفت من این تو می لرزیدم . وقتی بوق آزاد رو شنیدم دمم رو کوبیدم به شقیقه هاش و رضا فوری قطع کرد . گفت : " این چه کاری بود کردی . همین طوری قلبم داره وای میسته . تو دیگه اذیت نکن . " دو باره شماره گرفت . صدای مهتاب گفت :" بله بفرمایید " من دهنمو باز کردم و جیغ کشیدم . جیغم یه سوراخ کوچیک توی صدای مهتاب درست کرد و داشت جمجمه ی رضا روهم سوراخ می کرد که اون گفت : " ببخشید میشه ...ا... چند دقیقه مزاحمتون بشم ؟ "

من قبل از شنیدن صدای مهتاب ، صدای پروانه رو شنیدم که گفت : " بال بال . مزاحم . گردوخاک . گردو خاک . "

مهتاب گفت : " شما ؟ " شمای مهتاب شد یه فنر فلزی و از توی گوش رضا اومد تو و پیچید دور بدن من .

رضا گفت : " ا... من شما رو توی دانشگاه دیدم و از شما ... ا ... یعنی شما برام خیلی ... چیز ... خب می خواستم بگم که اگه بشه می خواستم با شما ... ا ... " مهتاب گفت : " مزاحم نشید آقا " و قطع کرد . رضا چند تا نفس عمیق کشید و شروع کرد باهام حرف زدن : " میگوئل صدای بال بال زدن اون پروانه رو شنیدی ؟ عجب گرد و خاکی به پا کرده بود . خدای من . یعنی می تونم بهش بگم ؟ می تونم بگم منم مثل اونم ؟ چی میگی میگوئل ؟ " من نمیتونستم چیزی بگم . آخه فنر بدجوری منو گیر انداخته بود . یه ساعتی طول کشید تا تونستم خودمواز توی اون فنر برنده بکشم بیرون .

بعد از چند تا تماس و یه عالمه اس ام اس و چند بار صحبت کوتاه توی دانشگاه بالاخره موفق شد توی پارک نزدیک دانشگاه با مهتاب قرار بذاره . باز شروع کرده بود به بندبازی توی پیاده روها .  توی پارک مهتاب رو روی یکی از نیمکت ها پیدا کرد که سرش توی موبایلش بود و پروانه هم آروم بود و بال نمی زد . گفت : " ببین پروانه هم مثل تو آرومه . شبیه هم هستید" من دلم گرفت . می خواست با این حرفا منوگول بزنه .

رضا گفت :" دستتون درد نکنه که اومدید . خیلی خوشحالم .

مهتاب موبایلش رو گذاشت توی کیف بنفشش : خواهش می کنم . ولی زیاد وقت ندارم . ...ا ... خب .

رضا گفت : خب

مهتاب گفت : می شنوم .

گفتم :نه . نمی خوام . دلم نمی خواد .

گردنم آروم منقبض شد .

یه پیرمرد بادکنک فروش اومد و اون طرف تر روی یه نیمکت نشست . رضا آب دهنشو قورت داد : " ا... راستش من می خواستم بگم که ... ا ... من فکر می کنم ... ا ... ما خیلی به همدیگه شبیه هستیم . "

مهتاب مثل طلبکارا به چشمای رضا نگاه کرد : از چه لحاظ ؟

گفتم : رضا این خیلی مغروره . من می ترسم . نمی خوام .

بدنم می لرزید . پروانه داشت بالای بزرگ و بنفشش رو آروم تکون می داد . رضا خیره شده بود به بالای وحشتناک پروانه . گفت : ببین پروانه .

مهتاب چشماشو تنگ کرد : پروانه ؟!

رضا گفت : نه ، نه . پروانه نه . مهتاب . خب ببین البته می خواستم راجع به همون پروانه حرف بزنم .

مهتاب گفت : پروانه دیگه کیه ؟

یه لبخند کوچیک نشست رو لب رضا : پروانه دیگه .

مهتاب گفت : از بچه های دانشگاس ؟

پروانه گفت : دردسر ، درد سر . بال بال . گردوخاک .

رضا یه کم سرشو نزدیک برد و گفت : ببین .من همه چیزو می دونم . من پروانه رومی بینم . من اصلا خودم یکی دارم .

مهتاب سرشو برد عقب تر : چی میگی ؟!

رضا هم اومد عقب تر وگفت : خب ، خب . باشه . یه دقه صبر کن . ا... چطوری بگم . ببین من میخوام از چیزی حرف بزنم که تو می شناسیش .

پروانه گفت : من دارم می ترسم . ترس . ترس . گردو خاک . من دارم می ترسم .

مهتاب گفت : من دارم می ترسم .

رضا گفت : نه . ترس نداره . البته ممکنه اولش تا بهش عادت کنی یه کم ترس داشته باشه ، ولی بعدش جالبه . یعنی فکرشو بکن که یه نفر همیشه باهات باشه .

من گفتم : رضا داری همه چیزو خراب می کنی . یه کم آروم تر .

مهتاب چسبیده بود به نیمکت : من از حرفات هیچی سر در نمیارم .

پیرمرد بادکنک فروش دستمال چرکمرده ای از جیبش درآورد و پیشونیشو پاک کرد .

رضا یه نفس عمیق کشید : ببین ، بذار از اینجا شروع کنم که من یه مدته دارم تعقیبت می کنم . یعنی نه این که تعقیب . فقط دارم نگات می کنم . توی دانشگاه . خوب می دونم چه سردردای شدیدی داری .

_ از کجا می دونی ؟

_ خب من می تونم پروانه ی تو رو ببینم .

_ ببین . من اصلا دستگیرم نمیشه تو چی میگی . یا درست حرفتو بزن یا من میرما . این پروانه کیه ؟

_ ولش کن . اصلا مهم نیس . فهمیدن سردردات برام کار سختی نبود . وقتی اون طوری می نشستی روی نیمکت و سرتو می گرفتی ، خب یعنی چی.

_ مهتاب دستش رو از لبه ی نیمکت برداشت : حالا منو کشوندی اینجا که از سردرد حرف بزنی .

_ آخه من می دونم چرا سرت درد می گیره . چون خودم همین طوری ام .

_ خب خیلیا سردرددارن .

_ آره . اما همه باهاش دوست نیستن .

_ دوست ؟

_ آره . باید علتشو بدونی و باهاش دوست بشی . اون وقت اونم باهات دوست میشه .

_ بعد دیگه سردرد نمی گیری ؟

_ چرا ، بازم می گیری .

_ خب چه فایده ؟

_ ا ... راستش نمی دونم زیاد فایده ش چیه . ولی این طوری خیلی بهتره . کمتر اذیتت می کنه .

_ وا .

_ ببین . من دقیقا می دونم چرا سردرد می گیرم . بعد از یه عالمه نوار مغز و CT و MRI  خودم فهمیدم . بدون کمک هیچ دکتری .

_ خب چرا ؟

_ ممکنه یه کم تعجب کنی ولی مطمئنم تومی فهمی . آخه من تا الآن اینو برای هیشکی تعریف نکرده م . اما خب تو مثل خودمی .

مهتاب دستاشو بغل کرد و به نیمکت تکیه داد .

من گفتم : رضا با این کارت داری منو به کشتن میدی .

رضا گفت : ساکت شو .

چشمای مهتاب گشاد شد . رضا گفت : هیچی ، هیچی .

یه نفس عمیق کشید و یهو بیرون داد : من یه دوست قدیمی دارم . یه دوست قدیمی که از همون اولش با من دوست بوده ولی من نمی دونستم . اسمش میگوئله .

مهتاب پرسید : خارجیه ؟

رضا گفت : نه ، اهل همین جاست . یعنی همین دوروبرا . فقط اسمش این جوریه .خودم این اسمو براش انتخاب کردم . میدونی چرا ؟ چون مهربون و بند بند و چاقه . می ، چون مهربونه ، گو ، چون بند بنده ، ئل ، چون چاقه .

مهتاب پوزخند زد : این دیگه چه جور آدمیه ؟  . رضا گفت : آدم نیس . یه کرمه .

_ کرم ؟ !!

_بدت اومد ؟ اون اصلا اذیتم نمی کنه . خیلی خوبه به خدا . فقط همون جاس .

_ کجا ؟

_ نترسی ها .

بعد رضا انگشت اشاره شومثل یه هفت تیر گذاشت روی شقیقه ش :

توی مغزم .

پروانه گفت : گردوخاک .

مهتاب به دوروبرش نگاه کرد و جز اون پیرمرد بادکنک فروش کسی رو ندید . آروم تر گفت : می خوای سر به سرم بذاری ؟

_ نه به خدا . فقط میخوام کمکت کنم . این طوری که توفکر می کنی نیس . میگوئل قدیمی ترین دوست منه . یه کرم چاق سفید مهربون . ما هر شب با هم می خوابیم . صبحا با هم میایم دانشگاه . با هم میشینیم سر کلاس . با هم می خندیم . با هم کلافه میشیم . انقدر قشنگه . ببینیم تو اصلا شده یه وقتی از دست همه خسته بشی ، اصلا حوصله ی هیچ کسی رونداشته باشی ؟ خب ؟ من وقتایی که خیلی بی حوصله میشم یا خیلی گیج میشم خیالم راحته که میگوئل هست . خیلی خوبه . مطمئن باشی که قدیمی ترین دوستت همیشه باهاته . خیالت راحت میشه .

مهتاب کیفش را روی زانوهایش گذاشت : ببین حرفات جالبه ولی من زیاد باورم نمیشه .

_ چرا باورت نمیشه ؟

مهتاب با صدای نازک تری گفت : یعنی می خوای بگی الآن یه کرم بند بند توی کلته ؟ وای ی ی . حالم بهم میخوره .

_ اما من بهش عادت کردم . زیاد اذیتم نمی کنه . به خدا میگوئل خیلی خوبه . فقط وقتی از چیزی بدش بیاد زور میزنه و کله ی آدم میشه پر از بخار . همین .

_ اینا چیه تو میگی ؟

_ من همه ی اینا رو خودم فهمیدم . خودم تنهایی . نوار مغز و MRI هیچی نشون نمیده . میگوئل خیلی مهربونه اما زود رنجه . تا از چیزی خوشش نیاد لباشو رو هم فشار میده و کلی بخار تولید می کنه .

مهتاب آروم خندید : خدای من .

_ بعدش خوردن قرص مسکن زیاد فایده نداره . قرصا میشن ابر و می بارن روی میگوئل تا خنک بشه و خوابش ببره . بعد منم خوابم می بره . این اتفاقیه که هر روز یکی دو بار برای من و میگوئل می افته .

_ هه . جالبه . حالا این میگوئل حرفم می زنه ؟

_ آره . البته خب فقط با خودم حرف می زنه .

مهتاب باز خندید : تو فیلم زیاد نگاه می کنی ، نه ؟

بعد آرام تر گفت : من فکر می کنم اون چیزی که توی کله ت هست میگرن باشه ، نه میگوئل .

رضا گفت : نه . اون دکتره هم همینو گفت . راستشو بخوای من وقتی از مطبش اومدم بیرون فهمیدم که اسمش میگوئله . آخه میگرن یعنی یه کرم مهربون که یه عالمه بند داشته باشه . ولی میگوئل چاقه و سه چار تا بند بیشتر نداره .

مهتاب پرسید : اینا رو از کجا می دونی ؟

رضا لباشو با زبونش تر کرد : می دونم . دقیقا می دونم اون الآن چطوری توی مغزم قرار گرفته . وقتی دراز می کشه رو استخونای کف جمجمه م کاملا احساسش می کنم . وقتی خوابه . وقتی ناراحته . وقتی منقبض میشه و کله م میشه پر از بخار . تازه فقط من نیستم که میگوئل رو دارم . کسای دیگه ای هم هستن . اما خیلی کمن .

بعد طوری به مهتاب زل زد انگار توقع داشت این حرفا به گوش مهتاب آشنا باشه :

یه بار توی اتوبوس شلوغ یه آقایی رو دیدم که کت شلوار تمیزی تنش بود و با یه دستش کیف چرمی سنگینش رو نگه داشته بود و با دست دیگه آویزون شده بود به میله ی اتوبوس . پیشونی عرق کرده ش رو تکیه داده بود به دستش . اون توی کله ش یه جوجه تیغی داشت که تیغاش کوتاه و بلند می شدن . اتوبوس خیلی شلوغ بود . وقتی پیاده شد هر کاری کردم نتونستم بهش برسم . گرچه ته دلم می خواستم که بهش نرسم . نمی دونم چی می خواستم بهش بگم . قبل از اونم یه بار توی یه فیلم مستند یه فرمانده ی جنگی رو دیدم که توی جنگلای انبوه داشت پیام یه فرمانده ی بالاتر رو برای سربازاش می خوند . خستگی کاملا توی چهرهش مشخص بود ولی اون تا جایی که می تونست بلند فریاد می زد و جمله هار و به زبون می آورد . از روی کلاه فلزی گردی که سرش بود یه لاک پشت پیر رو دیدم که یه عمر بود می خواست سر و دم و دست و پاهاش رو بیرون بیاره ولی جمجمه ی فرمانده اجازه نمی داد .

پروانه گفت : بال بال . وحشت .

مهتاب داشت بهت زده به رضا نگاه می کرد 

رضا آروم گفت : حالا هم تو رو دیدم .

پروانه گفت : گردوخاک . دردسر .

من گفتم : رضا همه چیز داره خراب میشه .

رضا شمرده گفت : مهتاب تو یه پروانه ی بزرگ با بالای بنفش توی سرت داری .

مهتاب نفسش رو حبس کرد .

رضا گفت : نگو نه . نگو نمی دونی .

پروانه شروع کرد به بال زدن . شدید .

رضا گفت : چرا می خوای از من پنهون کنی ؟

مهتاب دستشو گرفت جلوی دهنش و روی نیمکت عقب رفت .

رضا گفت : من الآن دارم می بینمش که داره بال می زنه . داره کله ی تو رو پر از گرد و خاک می کنه .

مهتاب جیغ خفه ای کشید که صدای بال بال پروانه رو سوراخ کرد و از توی گوش رضا اومد تو کله ش و خورد به من . من لبام رو رو هم فشار دادم و منقبض شدم . زور زدم و زور زدم .

رضا صداشو برد بالا : چرا باورت نمیشه ؟ من دارم پروانه ی تو رو می بینم . می دونم تو هم میگوئل رو می بینی . نگو نه .

مهتاب حشت زده به کله ی رضا نگاه کرد و داد زد : دیوونه .

دستاشو محکم روی شقیقه هاش فشار داد و چشماشو بست . بعد از جاش پرید و دوون دوون دور شد .

پیرمرد بادکنک فروش طوری به دور شدن مهتاب نگاه کرد که انگار هر روز این صحنه رو می بینه .

من اون تو رو پر از بخار کرده بودم .

رضا گفت : میگوئل همه ش تقصیر تو بود .

من داشتم لبام رو محکم روی هم فشار می دادم و نمی تونستم بگم : من که گفته بودم .

رضا پا شد و بی هدف توی پیاده روهای شلوغ راه افتاد . دیگه بند بازی نمی کرد و با هر قدم سقوط می کرد . بعد یه زرافه ی کوچولو توی کله ی یه پیرزن چاق دید که گردن درازش مثل فنر پیچ خورده بود . چند قدم جلوتر یه مگس چاق توی کله ی یه سرباز صفر دید که مدام خودشو می کوبید به در و دیوار و چند قدم جلوتر ...