شعری از شمس لنگرودی برای ندا

لحن استاد خيلي به لحن قصايد لبخند چاك چاك نزديك شده است . اشعاري كه حقير مدتها با آن گريستم و با گربه زندگي كردم . اگر چه فرازهايي از اين شعر به نثر پهلو مي زند اما با توجه به خيل مخاطبان عام و خاص ، اين پهلو شدن و آن پهلو شدن هايي از اين دست در اكنوني كه در آن مشغول خوابگريه ايم چندان دور از ذهن نيست . دست مريزاد استاد !

سلام استاد بزرگوارم همیشه نام شما برای من همراه با تحسین واحترام فراوان بوده ولی حالا که میبینم شما هم سکوت نکردید و چنین و بغض ندا و نداها را فریاد میکنید دستتان را میبوسم و امیدوارم قلم سبزتان تا ابد پایدار بماند

من همیشه نمیتوسنتم بفهمم چرا وقتی بازیگر ها همشون شبیه هم بازی کنند بعضی هاشون معروف تر میشند

بین شاعر ها تونستم بفهمم؟

وقتی با چنین شعر هایی روبه رو میشم نمیدونم چرا شما که نامتان استاد شمس لنگرودیست است بهتر ازین نگفتید؟؟

درستست که به قول خیلی ها شعارگونه بودن شعر ها الان کم تر عیب دارد اما این همه شعر نوشتید تا شاید اینجور موقع ها باز شعر بنویسید نه شعار

شعر برای شعره !!!!

مخاطب من فقط شما نیستید !

ندا جان جاي سبزت گرچه خاليست
اگر چه جسم پاکت پيش ما نيست
اگر چه ساکتي،آرام و خاموش
نداي سبز ايمان تو باقيست

ندا جان خاک غرق افتخار است
که اين شب ها تو را در انتظار است
تو مي خوابي به خاک سرد اما
نداي گرمت آغاز بهار است

ندا جان غصه ما را کشت اما
گلي روييده گويي جايت اينجا
گلستان مي شود روزي ز يادت
همين روياي تو، اين ملک زيبا

ندا جان خون پاکت را گواهيم
به ياد نام تو ما هم صداييم
نخواهد خفت يادت تا جهان هست
ندا، اينک تو مايي، ما نداييم

پويا

ببین که چه آرام سر بر بالش می گذارد

او که پول مرگ تو را گرفته

شام حلال می خورد.
این قسمت اوج شعر بود.زیاده گویی داشت. اما شمس لنگرودی همیشه بزرگ است.

این شعر می توانست کوتاهتر باشد و تشبیهات منسجم تری داشته باشد . مثلا تشبیه دختری که به قتل رسیده به پرنده ای که کشته شده پذیرفتنی تر است تا تشبیه او به انگوری که شراب شده . که البته حضور این تشبیه در شعر را نتیجه ی توجه شاعر به تضاد بین حلال و حرام می دانم که کافی به نظر نمی رسد

هجرت به دلم داغ نهاده است
خشکی به بر باغ نهاده است
هجر تو ندا به سان گل بود
گل در نوک یک زاغ نهاده است

یک ماه برفت و دل پر خون است
خاک وطنم دمادمش در خون است
یک ماه پر از گریه و آه و سوز
لیلی زغم وطن هم او مجنون است
یک ماه وطن ندا و سهراب بداد
این خاک همه لاله گلگون است
ظالم بنشست بر تخت و بخندد بر ما
عیب نبود که کاخ او داغون است

من با لاله موافقم:
وای خدا چه خنده داره که نظر کارشناسی می دین درباره شعر، ماشاا.. مملکت ما اعتماد به نفس از در و دیوارش می ریزه، اولا که اینهمه شعر قشنگ داره که بدون اینکه شما لطف کنید و بهش درس بدید گفته، دوماً اون روزا انقدر حال همه بد بود که کسی فکر نمی کرد چی بگه که به نظر شما تشبیهش خوب شه، مثل همه آهنگا و شعرایی که همه با عجله ساختن که احترام گذاشته باشن و موضعشونو مشخص کرده باشن و لال نموونن مثل بعضیا از ترسشون و...، سوماً قرار نیست هر چی به نظر شما خوب نیست واقعاًخوب نباشه!!!

خیلی عالی بود خیلی خوب وبا مفهوم

چرا بقيه شو ننوشتين ؟....
اخرش خيلي قشنگ تموم ميشه مخصوصا اونجا كه ميگه
مرا ببخش خيابان بلندم كه چراغهايت در قطرات خون روشن مي شود
اميراباد....كارگر
اميراباد ....كارگر
من كه تو را خيابان ندا مي خوانم...
به نظر شما نوستالژي بهتر از اين وجود داره؟؟
اين شع رخيلي عالي بود...
رو موبايلم دارم و تقريبا هر روز گوش مي دم
ميشه گفت تقريبا حفظ كردم تا هيچ وقت يادم نره چه خونهايي در راه ازادي بي گناهانه ريخته شده