شعری از گروس عبدالملکیان

در هم بردن ژانرها در هنر امروز از یک سو یک شگرد پست مدرنیستی و کارآمد و از سوی دیگر بدعتی هنوز تاثیرگذار و آشنایی زداست . شما در موقعیت خطیر اکنون خوب از این شگرد بهره برده اید . حالا هر دو را دارید . هم غنایی نوشته اید و هم حماسی . هم حساسيت خود را نسبت پيرامون خود بازتابانده ايد و هم به شعر هو في نفسه شعر پرداخته ايد . در این عرصه دست یابی به تعادل بین فرم و محتوا ، سخت است و قربانی گیر . شما نه تنها قربانی نشده اید بلکه یک شعر خوب دیگر به کارنامه ی درخشان شعری تان اضافه کرده اید . دم تان گرم تر از پيش !

/ سلام

/روشنايي راه
از حضور ماه نبود
چه قدر راه هاي تاريك از من گذشت
چه قدر خيال حضور ماه پرپر شد
و آسمان به كوچه هاي فراموشي رفت
ولي من نمي دانستم
روشنايي راه
از عبور كودكاني بود
كه از خواب سيب هاي شبانه مي آمدند....

سرافراز باشید .

بند آخر این شعر را شعر مستقل و کاملی می دانم . این بند آنقدر قدرتمند و استادانه پپرداخته شده که اصلا نیازی به مقدمه چینی ها و فضاسازی های سطرهای قبلی ندارد . بویژه اینکه بازی با عنصر فصل ها دیگر از ساده ترین و دم دستی ترین عناصر برای ورود به مضمون اصلی شعر است .