دو شعر ترجمه:بهاره جهاندوست

بگذار قلبم

درختی درخشان باشد

و شاخه های سیمگونش

به سوی تو باز شوند

تا شاید شبی مقدس،

در نیمه ی زمستان

چشمان روشن فرشته ای

درخشش آن را قراری دهد

 

و اگر توفانی در انتظارمان بود

روح من

چون جوش و خروش ساز رزم

فرا خروشیدنش را سببی باشد

 

با تب و تابی از بّرندگی این رستگاری

به قدّیسانی می مانم

که با فروزش نیایشی سپید

گویی مفتخرند

به شور و شعفی

که تنها،

خود،

شکوهش را می دانند

 

زیگفرید ساسون (Siegfried Loraine Sassoon)

--------------------------------------------------------

صخره­ها و درختها در سکوت نشستن

تا ببینن آدما کجا میرن

تا ببینن این موجود ضعیف

چی کار می­تونه بکنه

جز مردن؟

همینطور که دارن مسخرش می­کنن

صدای فرشته­ای رو می­شنون که میگه:

"این موجود دوست داشتنی تشنه­ی محبته

اون بیش از هر چیز به عشق احتیاج داره"

صخره­ها و درختها از این حرف خندشون می­گیره

تا وقتی که قدرت آدمی رو میبینن

آدم، سراسر زمین رو می­دره

و همه چیز رو نابود می­کنه

حالا تحسینش می­کنن

اما فرشته­ها با گریه میگن:

"این خودشه؟

نیاز به عشقه که انسان رو اینطوری بار آورده"

اما خدا میگه:

"همتون اشتباه می­کنین

نیاز به عشق یعنی خواندن من

من خود عشق هستم

که اگر جز این بود

انسان از نبود عشق میمرد"

حالا باد دزدکی شروع به وزیدن می­کنه

اون از همه­ی نیروهای قوی و بدنام قدیمی­تره

پوزخخندی میزنه و میگه:

"آه، چه موجود هنرمندیه این آدم کوچولوی ما

عالیه که می­تونه واسه همه چی

یه قصه­ی افسانه­ای سر هم کنه

اما فکر می­کنین قدرتش داشته باشه

که با حقیقت روبه­رو بشه و

جا نزنه؟"

 

استیوی اسمیت Stevie Smith