شعری از سمانه عابدینی

سلام و احترام
خانم عابديني هميشه شعرهايي پر از فرازهاي خوب و به يادماندني داشته اند . اما مهم تر از اين فرازها هارموني و تمركز اين فرازهاست . در همين شعر به "گاهي"ها توجه كنيد ! به لحاظ ساختاري كليت واحدي از آنها حمايت نمي كند . لذا تاج محل مي تواند مسجد جامع هامبورگ باشد و ونيز بدون بازي زباني اش با "و ، نيز" هيچ پشتيباني ندارد .فقدان همين ساختار متمركز باعث مي شود كه تصوير بين ذهنيت و عينيت رفت و برگشتي نسنجيده داشته باشند . راوي پدر را به جاهاي مختلف مي فرستد و اين سفرها همگي عيني اند و به هنگام . در اين ميان ناگهان راوي هلال ماهي مي دهد دست پسرش كه برود فرهاد بياورد . با چه منطقي اين تصوير كنار تصاوير قبلي نشسته معلوم نيست . اما روي هم رفته اين كار آنقدر فرازهاي خوب دارد كه فرودهايش را كمرنگ ببينيم . به خصوص اين/هماني تو و پدر كه پايان بندي جذابي به شعر بخشيده است .

درود
درست است که گاهی از حوضه شعر به سمت داستان وار میل می کرد
اما این شاخصه یک کار نو و تصویر گراست از خانمی که شاعرانگی درش موج م زند
این نوع بیان را دوست دارم و حس کردم بسیار به من نزدیک است...

چمدانش را مي بندم

تكه هاي تورا درونش مي گذارم